Selam olsun sana ey sevgili...
ne kadr uzun zaman olunmuş meger sana yazmayalı...bilyor musun unuttugumu sakın sanma hep aklımdasın aslında ama artık yazacak bir şey bulamıyorum sanıyorum herke gibi bende büyüyorum ama şunuda biliyorum ben büyüdükçe kalbimde büyüyyor hep sen sen illede sen derdi şu kalbim biliyorsun değil mi şimdilierde bir şeyler oldu sanki bu yüreğe aklıma sen gelince cümleler yazamaz oldum kelimeleri bir araya getiremez oldum çok korktum sevgili hemde çk korktum sana olan sevgimin bitmesinden çok korktum...bitirilmeyecek kadardı hepsi her seferinde bir başkasına izin vermedi bu yüreğim ama artık bir şeyler oluyor ona etraftaki insanların etkisiyle yaşamaya başladı sanki...hayatımda biri var artık ey sevdiğim bunu nasıl yaparım dediğim an geldi senin yerine bir başkasının ellerini tutup dolaştımsokaklarda eve geldiğim her gece sen aklam geldin ağladım yine...Bu ellerle aldatmıştım seni ve izin vermiştim ona bana aşkım derken içimde fırtınalar kopmştu ama gülümsemiştim sadece...o utangaçlığıma verdiysede bunu ben sana olan sevgimi bir başkasıyla aldattığım için kendimden nefret etmiştim...biliyordum gelmeyecektin hiç hoş bunu benden başka herks biliyordu bir ben görememiştim zaten...bunun bir açıklaması olmadıgını çok iyi bilyorum ne senin beni sevmediğin halde senelerce seni sevmemin, ne seni sevdiğim halde bir başkasının elini tutmamın ne de buraya bunları yzmamın aslında hiç bi anlamı yok...

bana kalan hep vefasızlıktı aslında ..her zaman ben yaşıyordum en agır yenilgileri ardından üzüntüleri gçzyaşları uykusuz geceler geçmeyen saatler bu yaşıma kadar hep bana denk gelddi nedense...sevgisizliğinin bedelinin o kadar kötü ödüyorum ki hani beni sevseyeydin ve bende seni en agır kelimelerle yaralayıp terketseydim anlardım bu üzüntülerimin dertlerimin nedenini.Ama ben bunu yapmadım ki senin sevmediğin halde en masum halimle sevmiştim seni bir bekleyiş içinde olmayan aşkımı öylesine yüceltmiştim ki içimde bazen kendim bile o aşkı n gölgesinde kalıyorum ve bunu çogu zaman hissediyorum.Sanki bendn önce vardı senin aşkın ve sanki benden once yaşanmıştı herşey ben gelincede bitmişti.Keşke gelmesedim de keşke bulmasaydımda senin aşkını bu aşk hep yaşasaydı.Keşke bilmeseydim senin hissettiklerini belki o zaman aldatmazdım seni kendimle ..aslında sorun seni aldatmek deil kendimi kandırmak..NE kadar küçülmüşüm oysaki bu aşkta baksana kendimi aldatacak kadar hemde...seni senle senelerce aldattım seni severken aslında senin olmayısını daha çok sevdim sen yokken varlıgına isyan ettim ve seni sensizlikle aldattım .çok yalnızım biliyormusun şimdi çünkü yanımda ne sen varsın ne de sensizlik ve canım çok acıyor hemde çok...severken beklerken özlerken ararken bulamazken en önemliside yaşarken canım çok acıyor...ben yalnızım dedim ya aslında sende yalnızsın deil mi affet beni sevdiğim bütün hata bende seni o yalnızlıktan çıkaracak sana bu aşkı yaşatacak kadar olamadım yanında en basit şeylerden üzülürken bunlar aslında yok diyemedim sana söyleyemedim benim sevgmin seni ne kadar büyüteceğini ve yalnızlıktan karanlıktan çıkaracagını...Ama sen anlamazdın ki sen kötü olmamı istiyordun sana karşı hayır! olmamı seni incitmemei bekliyordn bense bunu yapamayacak kadar yalnızdım ve bunu yapamayacak kadar küçüktüm kötülüğü anlayamayacak kadar .... affet beni ben kötü olamadım nolur affet bu kötülüğü sana yapamadım...belki bir kere affetsen bir kere desen herydaha güzel olacak. ama yapamıyorum sana anlatamıyorum hiç bişeyi ve ben kötü olmayı beceremiyorum...

Düşlerime dar gelen tek kişilik yatağım da gözlerimi açtığımda yanıbaşımdaydı yokluğun.Sensizlikten çok bunaldığım gecelerde penceremi açıp derin derin soluk alırdım istanbuldan.Kentin yaşamaktan yaşlanmış binaları üstüme üstüe gelirdi gri havası olan bu mahalleden hep nefret etmişimdir aslında.Sadece sen varsın die sen bu griliği dagıtıyorsun die sevmiştim aslındaVe her pencereyi açısımda soludugum istanbulun gri havası deil senin varlığının senin oluşunun senin doğuşunun senin benim olmayışının ama  orda oluşunun güzelliğiydi.bazen o gri sokskta tek başıma yürüdüm  sana olan öfkemi zalatmak için açardım pencerelrimi sonuna kadar birde müziği açardım kiş senden nefret   etmeyeyim aklıma beni üzmelerin akan gözyaşlarım gelmesin diye.Hayatımda en korktugum şeydi sana öfke duymak senden nefret etmek Ama öyle ağır ve öyle acı şeyler yaşadım ki hayat bbazen nefret etmeye zorlardı beni senden.Hayat senin aşkınla vurmak isterdi beni ve seninle öldürmek isterdi oysa ben çok iyi biliyordum en zor anlarımda sıgınacagım tek şeyin senin sevgin oldugunu..Sen kendi yüreğini başka yürekle birleştirdiğin an beni ne denli geride bıraktıgın  farkında bile değildin.Oysa ben yarım bıraktıgımız o yerde hep seni bekledim.Bir başkasının gölgesinde kaldı belki bu aşk belki senin istediğin gibi bir başkası hayattan daha kötü davranmıştı incitmişti üzmüştü seni ve sende sevmiştin onu aşıktın ölüyordun belkide .Oysa ben ne kadar istedim sana kötü davranmayı tamda senin istediğin gibi hayattan daha kötü davranacaktım.Hayırlarım olacaktı hep sana ve aldatmalarım üzmelerim kızmalarım seni kazanmamın tek yolu oldugunun bu oldugunu anladıgımda kendimi kötü olmaya zorladım sırf seni kazanmak için ama her kötü olmaya çalıştıgımda kötülük ayaklarıma dolandı çünkü seni seviyordum ve kötü davranamazdım oysaki sen tamda bunu istemiştin onun yaptıgını.Affet beni ey sevgili yapamadım işşte kötü davranamadım sana hayattan daha agır bir tokat vuramadım suratına kıyamadım yapamadım işte.Ve yine vefasızlıgın sevgisizliğin benim oldu merhametşin aşkın sevgin herşeyin onun oldu.Beni yalnız bıraktın onlarla ama gücenmiyorum senin yoklugun bile bana yetiyor.Seni sevmem hissetmem için illa yanında olmam gerekmiyor ki  senin orda olman yaşaman bir yerlerde kalman seni sevmeme yetiyor eger ben bu aşk için yok olmak zorundaysam bnuda yeter bana zaten bu aşkda o kadar çok biçim değiştirdim ki ben o kadar çok bi kerede yokluk olurum bu aşk için son kez yokluk olurum ama yinede seni sevmeye devam ederim...

mayısın 27 sindeyiz bir kere daha geldi yıldönümü...hayatımın unutulmayacak günlerind ehep sen varsın ya bugünümde de sen varsın.27 mayıs tı seninle başlayan günlerim seneler oldu hala değişmedi yine aklımdasın.Ayrılalı seneler oldu ama ben ne 1 mayısı ne 27 mayısı ne de 21 haziranı unuttum hayatımın dönüm noktalarıydı bunlar nasıl unutabilirim ki...Şimdi seninle olsaydın birlikteliğimizin yıldönümünü kutlardık şimdi ise yine yıldönümü kutluyorum ama kendi sevgimin aşkımın yıldönümünü...Sensiz kutluyorum belki...Ama sevgim aşkım buna değer benim aşkım ölene kadar bugünü unutmayacak ve her zaman oldugu gibi bugünde seni anacağım sen bi haber olacaksın belki ama ben her 27 mayısta ağlayacagım...Seni sevmek öyle bir şey ki hergün biraz daha kök salıyor içime aşkın seni herşeyden ve herkesten çok sevmişim ben...Bu hep böyle bende öyle bir iz bıraktın öyle büyük yar açtın ki aşkım diyecek yüz yok kimseye ...Hiç kimse seni seviyorum kelimesine layık değil şu gönlümde...bu sevgi karşılıksız ama o kadar güzel ve masum kirletemiyorum kimseyle aldatırım sanıyorum sana olan aşkımı başkasıyla...Ölmek istiyorum öldürmek istiyorum bu sevgiyi ama yapamıyorum her seferinde bu sevgi bana bir ödül diyerek yaşatıyorum...hep soruyorlar unutmayı düşünmüyor musun die neden unutayım ki...Seni unutunca ben kimi seveceğim kimin için ağlayacagım beni bir nebze olsu n ayakta tutan sevginde kaybedersem ben nasıl mutlu olacağım...bir gün beni sorguladıklarında savunmam hazır değil biliyorum kalakalacagım birisi gelip hayatımın aşkı oldugunu söylediğinde ben susacagım bişey diyemeyeceğim biz ayrılalı 4 seneyi geçti hayatıma giren her insan tanıdı seni senin bilmediğin senin tanımadıgın belki onlarca insan var seni bilen ...iyiki hayatıma girmişsin iyiki varsın ...

işte şimdi başka bir şehirdeyim sana başka şehirden yazıyorum her zaman yazdımda doldu ajandalar tükendi tüm kelimeler ama sana olan aşkımı bitiremedi bu ayrılık...nasıl bir şeydir ki bu 4 seneyi geride bıraktı nasıl bir ayrılıktırki bu bu kadar uzun sürdü...her ne kadar unuttum desemde herkese inanmıyor artık bana hiç kimse çünkü hergünüme sen diye başlıyorum bugün ilk gün diye başlıyorum ve sen diye bitiryorum son günlerimi....bıkmadan usanmadan yazıyorum ...içimdeki cesareti toplayıp 4 sene sonra ilk defa aradım seni sesini duymak istedim sadece korkuyordum aslında soğuk  bir ses tonundan defalarca çevirdim numaranı defelarca düşündüm ama arayamadım tam iki saat boyunca telefonun başında ağladım ve sonunda aradım kapatamazdımda telefonu...Ve sen açtın o ilk merhaba zor çıktı agzımdan konuşmaya yeni başlayan çocuklar gibiydim ve bir o kadarda mutlu sadece o anı yaşıyordum senin sesini duyuyor ve sadece sendeydim sen bende olmasanda etrafımdaki hiçbir şeyin önemi yoktu  nefes aldığımı bile farketmiyordum...Belki çok sıcak değildi bana karşı sesin ama korktuğum kadar soğukta değildi...zor konuşuyordum ne diyeceğimi bilemiyordum içimdeki heyecanın dışarı vurmaması için çalıştım ama anladıgının farkındaydım yinede teşekkür ettim sana ...telefonu kapattığımda belkide 4 sene sonra ilk defa bu kadar mutluydum ilk defa yaşadıgımı hissettim ve ilk defa şu an beni düşünüyor dedim ve bnlerce kez daha mutlu oldum çünkü o an beni düşünmüştün bir dakikada olsa bir saniyede olsa aklına gelmiştim ve seni düşünürken seninde beni düşündüğünü bilmek deli etti beni  çok muytlu olmuştum çünkü seninle konuşmutum sen benim en değerlimsin seni çok seviyorum .....